дуут уулын бэлд галт тэрэг ирэхэд нар дээгүүр гарч, гэрлээр уулын оройг гэрэлтүүлж байв. Куро буудал дээр бууж, эргэн тойрноо хартал асар олон хүн цугларчээ. Залуучууд, хөгшчүүл, эрэгтэй, эмэгтэй - бүгд нэг зорилгын төлөө цугласан байв. ZETRO-д элсэх гэж. Тэр олны дунд зогсоод, сургуулийн байрыг харав. Дуут уулын оройд байрлах зургаан ханатай тэр ордон, гахайлтай уран хийцтэй, асар том, сүрлэг харагдаж байв. Гурван мянган километрээс илүү замыг туулж ирсэн нь үнэ цэнэтэй гэдгийг Куро тэр мөчид мэдрэв. "Куро!" Тэр гэнэт эргэн хартал. Олны дундаас нэгэн залуу түүн рүү гүйж ирж байв. Цайлган царай, гэрэлтэх нүд, танил инээмсэглэл. "Сүбэ!" гэж Куро гайхширан дуудав. Тэр Куротэй хамт өссөж, хамт бэлтгэл хийж, хамт мөрөөдсөн хамгийн сайн найз нь юм. Сүбэ түүн дээр ирээд, мөрөн дээр нь алгадаад, "Чамтай энд таарна гэж төсөөлсөнгүй шүү! Чи ч гэсэн шалгалт өгөхөөр ирсэн биз?" гэж хөгжилтэйгээр асуув. Куро толгой дохин, "Тийм ээ. Энэ сургуульд орж чадвал миний бишээ бидний ирээдүйд том амжилт болно" гэв. Тэд ярилцаж байх зуур, сургуулийн том хаалга нээгдэв. Анир Чимээгүй тэр дороо бүх зүйлийг бүрхэв. Хаалганаас гарч ирсэн гурван хүн тэр л чимээгүй байдлыг авчирсан юм. Тэд нэлээн хөгшин бөгөөд 90 дөхөж явааг хэн ч хараад мэдхээр тийм л хөгшин байв Гэхдээ тэдний биеэс цацрах шидийн энерги нь хүнийг хөнгхөн алж мэдхээр хүчтэй байлаа. Тэдний өмнө зогсох төдийд л агаар хүндэрч, амьсгал давчдах мэдрэмж төрж зарим хүмүүс айж сандралдна. "Тэд хэн бэ?" гэж Куро шивнэн асуув. Түүний дуу хоолойд айдас, гайхшрал догдлол холилдсон байлаа. Хажууд нь зогсож байсан нэгэн залуу тэднийг хүндэтгэсэн дуугаар хариулав. Түүний нүдэнд бишрэл тодорч "Тэд бол ZETRO-гийн Гурван Багана гэх хүндэт цолтой хамгаалагчид юм. Бүгд Primus түвшний есдүгээр зэрэглэлийн шидтэн. Баруун талынх нь Циту, зүүн талынх нь Сэту, голынх нь Чой. Сургуулийн захиралтай хүчээрээ дөхөх хэмжээнийх ч гэгддэг. Тэр амьсгаа аван үргэлжлүүлэв. "Тэд бүгд Меридиан тивд нэрээ дуурсгасан хүчирхэг эзэд. Энгийн нэг настан биш. Primus түвшин гэхээр л хэр их эрх мэдэл, эд баялаг, хүндэтгэл хүлээдэг гэдгийг хэлүүлэлтгүй мэдэж болно. Тэдний нэг үг л Meridian тивийн улсуудад хүчтэй нөлөөлж чадна." Шидийн хүчний түвшин: 1. Новис — Суурь түвшин 2. Куорус — Дунд түвшин 3. Конос — Дээд түвшин 4. Элвис — Мастер түвшин 5. Примус — Домогт түвшин Сүбэ гайхан, нүдээ томруулан "Примус түвшин?! Энгийн шалгалтанд яагаад ийм хүчирхэг хүмүүс гарч ирсэн юм бэ? Энэ шалгалт ямар нэгэн онцгой зүйл байх нь..." гэж бодон, дотроо таамаглал дэвшүүлэв. Түүний зүрх хүчтэй цохилж, алган дээр хүйтэн хөлс гарч эхлэв. Гэнэт голын настан Чой урагш алхав. Тэр хэнгэрэг хаграм чанга дуугаар хэлэхдээ: Өнөөдөр бол ZETRO сургууль байгуулагдсаны 900 жилийн ой. Энэ өдөр бид сургуулиа шинэчлэх, хүчирхэг сурагчид, багш нарыг элсүүлэн, хүрээгээ тэлэх зорилгоор онцгой шалгалт зохион байгуулж байна. Гэхдээ Энэ бол зүгээр нэг сорил биш, харин амьд үлдэх тэмцэл. "Тэр олныг хүйтэн харцаар гүйлгэн харав. "Сургуулийн баруун уулын Хавцалт хөндий агуйд цагаан гэрэлт талст бий. Арав хоногийн дотор хамгийн түрүүлж авчирсан нэг хүн шууд гуравдугаар шатны сурагч болно. Гэвч агуй дотор та нарыг зуу зуун сүүдрийн араатан, эртний хараал голем хүлээж байгаа. Хэрэв та нар агуйн амсрыг нэгэнт давбал, буцах зам үүрд хаагдах болно. Зөвхөн талстыг олсон эсвэл үхсэн хүн л тэндээс гарна. Амь насаа хайрлаж байгаа бол одоохон буц!" Олны дунд айдас хүйдэс нөмрөв. Хүмүүс хоорондоо шивнэлдэж, "Хараалт голем гэсэн үү энд байх боломжтой гэжүү" Настангын ярсан амьтдыг Куро эргэн харж сүбэгээс асуутал Сүбэгийн духан дундуур хүйтэн хөлс цувж айдас нүүрэнд нь тодорсон байв. Сүбэ хэлэхдээ "Энэ энгийн голем биш өөрийн гэсэн оюун ухаан шидийн чадвартай бас бидэн шиг north түвшний хүмүүст ямарч ялах боломж байхгүй дор хаяж konus эсвэл elvis түвшнийх байх хэрэгтэй Сүбэгийн хэлсэн зүйлсийн сонссон хажууд байсан хүмүүс алмайран зарим нь эргэлзэж эхлэв. Аажмаар хүмүүс буцаж эхлэн. Цугласан олны тал орчим нь 10 хан минутын дотор амьд үлдэх сүүлчийн боломжоо ашиглан буцан одов. Ийм хүчирхэг хүн анхааруулсан нь зүгээр нэг сүрдүүлэг биш гэдгийг тэд зөнгөөрөө мэдэрсэн биз.Харин үлдсэн 40,000 орчим хүн шийдэмгий зогсож байв. Тэдний дунд Куро, Сүбэ нар байлаа. Тэдний нэг, хол зогссон залуу буцсан хүмүүс рүү жигтэй хараад "Арчаагүй сул дорой амьтад" гэж шивнэв. .Чой эхэл гэсэн дохиог хэлэхтэй зэрэгцэн, үлдсэн дөчин мянга гаруй бүх хүн агуй руу гүйв. Куро Сүбэ рүү харан одооч буцах боломж байна гэрлүүгээ хоосон харьхуу эсвэл надтай цуг амжилтын төлөө агуйруу орхуу гэж сэтгэл шулуудан хэлхэд. Сүбэ жуумалзан "Новш гэж бид үххэндээ " гэж хэлээд гүйж эхлэв Куроч түүнийг гүйхийг хараад инээмсгэл тодруулсаар араас нь гүйнэ. Агуйн амсарт хүрэхэд харанхуй тэднийг угтаж авав. Куро дотогш ормогцоо л энд зөвхөн харанхуй төдийгүй ямар нэгэн амьд оршихуй байгааг мэдрэв. Агуйн хананаас шидийн энергийн үл мэдэгдэх лугшилт түүний биеийг чичиргээнд оруулав.Гэнэт тэдний ард асар том чулуун агуй нуран хаагдаж, агуйн амсар битүүмжлэгдэв. Буцах зам үгүй боллоо.Агуйн гүн рүү явах тусам хананы өнгө өөрчлөгдөж, хачирхалтай тэмдэг, бичээсүүд харагдах болов. Куро цүнхнээсээ жижиг гэрэлт чулуу гаргаж ирээд, сүбэд өгөн гэрэлтүүлэв. Гэнэт тэсрэх мэт чимээ гаран, ханан дээрх бичээсүүд гэрэлтэж эхлэв. Агуй чичирч, дээрээс нь чулуунууд унаж эхлэв. "Гүй!" гэж Куро орилин, Сүбэгийн араас түлхэн урагш гүйв.Тэд гүйх тусам агуйн хана өөрчлөгдөж, шинэ гарцууд нээгдэж, хуучнууд хаагдаж байв. Эцэст нь тэд нэгэн том талбайд ирэв. Тэнд цагаан гэрэлтэй талст байв. Харин түүний өмнө асар том хар Сүүдэрийн араатан зогсож Куро Сүбэ хоёр луу шүлсээ гожуулан удаанаар ойртож эхлнэ. "Холд эндээс яв зайл" гэж Сүбэ айсандаа чичирсэн хоолойгоор хэлэв. . Гэнэн араатны биеэс хар утаа гарч, агаарт хорт хий мэт тархаж байлаа. .Куро, Сүбэ хоёр хажуу гүйж зайлсхийв. Сүбэ айж байсан ч, зориг гаргах ёстойгоо мэдэж байв. Тэр нүдээ аниад, өөрийн бие доторх шидийн энергийг мэдрэхийг хичээв. Түүний бие дулаацаж, гарт нь уран хийцтэй хар өнгийн жад бий болов. Сүбэ жадаа өргөж, хар дүрс рүү дайрахад асар их тэсрэлт цацарч, хар дүрс орилж, ууршиж алга болов.Талбай дээр зөвхөн Куро, Сүбэ, мөн цагаан гэрэлтэй талст үлдэв. Сүбэ талстыг барьсаар урагш алхан шалгатал агуй гэнэт нурж, Куро Сүбэ хоёрыг салагчив. Асар том хад тэдний дундуур унаж, замыг нь бүрмөсөн хаав."Чи зүгээр үү, Куро?" гэж Сүбэ нилээн хэдэн минут бахирлаа. Тэр найзыгаа чулуунд даруулчихсан гэж бодон сандран ухах гэж оролдтол хаданд зураас ч гаргахгүй байлаа. Энэ бол энгийн чулуу биш, шидийн хаалт байв. Гэтэл нөгөө талаас Курогийн сулхан дуу сонсогдов. "Би зүгээр ээ... сая чулуунд цохиулаад ухаан алдчихаж."Сүбэ "Новш гэж, энэ агуй биднийг салгаж байна. Нэг талст зөвхөн нэг л хүнд зориулагдсан бололтой" гэж хэлэв.Куро инээмсэглэн, "Сүбэ, чи явж бай. Би аргалж байгаад заавал өөр талст олоод очих болно. Бид ZETRO-д уулзах ёстой шүү" гэв.Сүбэ агуйн нөгөө талаас "Заавал эргэж ирээрэй! Ирэхгүй бол хогчин шүү!" гэж хэлэн, найзуудын зам ийнхүү салав. Куро харанхуй агуйн гүн рүү, өөрийнхөө сорилт руу ганцаар алхав.

Manga Story

дуут уулын бэлд галт тэрэг ирэхэд нар дээгүүр гарч, гэрлээр уулын оройг гэрэлтүүлж байв. Куро буудал дээр бууж, эргэн тойрноо хартал асар олон хүн цугларчээ. Залуучууд, хөгшчүүл, эрэгтэй, эмэгтэй - бүгд нэг зорилгын төлөө цугласан байв. ZETRO-д элсэх гэж. Тэр олны дунд зогсоод, сургуулийн байрыг харав. Дуут уулын оройд байрлах зургаан ханатай тэр ордон, гахайлтай уран хийцтэй, асар том, сүрлэг харагдаж байв. Гурван мянган километрээс илүү замыг туулж ирсэн нь үнэ цэнэтэй гэдгийг Куро тэр мөчид мэдрэв. "Куро!" Тэр гэнэт эргэн хартал. Олны дундаас нэгэн залуу түүн рүү гүйж ирж байв. Цайлган царай, гэрэлтэх нүд, танил инээмсэглэл. "Сүбэ!" гэж Куро гайхширан дуудав. Тэр Куротэй хамт өссөж, хамт бэлтгэл хийж, хамт мөрөөдсөн хамгийн сайн найз нь юм. Сүбэ түүн дээр ирээд, мөрөн дээр нь алгадаад, "Чамтай энд таарна гэж төсөөлсөнгүй шүү! Чи ч гэсэн шалгалт өгөхөөр ирсэн биз?" гэж хөгжилтэйгээр асуув. Куро толгой дохин, "Тийм ээ. Энэ сургуульд орж чадвал миний бишээ бидний ирээдүйд том амжилт болно" гэв. Тэд ярилцаж байх зуур, сургуулийн том хаалга нээгдэв. Анир Чимээгүй тэр дороо бүх зүйлийг бүрхэв. Хаалганаас гарч ирсэн гурван хүн тэр л чимээгүй байдлыг авчирсан юм. Тэд нэлээн хөгшин бөгөөд 90 дөхөж явааг хэн ч хараад мэдхээр тийм л хөгшин байв Гэхдээ тэдний биеэс цацрах шидийн энерги нь хүнийг хөнгхөн алж мэдхээр хүчтэй байлаа. Тэдний өмнө зогсох төдийд л агаар хүндэрч, амьсгал давчдах мэдрэмж төрж зарим хүмүүс айж сандралдна. "Тэд хэн бэ?" гэж Куро шивнэн асуув. Түүний дуу хоолойд айдас, гайхшрал догдлол холилдсон байлаа. Хажууд нь зогсож байсан нэгэн залуу тэднийг хүндэтгэсэн дуугаар хариулав. Түүний нүдэнд бишрэл тодорч "Тэд бол ZETRO-гийн Гурван Багана гэх хүндэт цолтой хамгаалагчид юм. Бүгд Primus түвшний есдүгээр зэрэглэлийн шидтэн. Баруун талынх нь Циту, зүүн талынх нь Сэту, голынх нь Чой. Сургуулийн захиралтай хүчээрээ дөхөх хэмжээнийх ч гэгддэг. Тэр амьсгаа аван үргэлжлүүлэв. "Тэд бүгд Меридиан тивд нэрээ дуурсгасан хүчирхэг эзэд. Энгийн нэг настан биш. Primus түвшин гэхээр л хэр их эрх мэдэл, эд баялаг, хүндэтгэл хүлээдэг гэдгийг хэлүүлэлтгүй мэдэж болно. Тэдний нэг үг л Meridian тивийн улсуудад хүчтэй нөлөөлж чадна." Шидийн хүчний түвшин: 1. Новис — Суурь түвшин 2. Куорус — Дунд түвшин 3. Конос — Дээд түвшин 4. Элвис — Мастер түвшин 5. Примус — Домогт түвшин Сүбэ гайхан, нүдээ томруулан "Примус түвшин?! Энгийн шалгалтанд яагаад ийм хүчирхэг хүмүүс гарч ирсэн юм бэ? Энэ шалгалт ямар нэгэн онцгой зүйл байх нь..." гэж бодон, дотроо таамаглал дэвшүүлэв. Түүний зүрх хүчтэй цохилж, алган дээр хүйтэн хөлс гарч эхлэв. Гэнэт голын настан Чой урагш алхав. Тэр хэнгэрэг хаграм чанга дуугаар хэлэхдээ: Өнөөдөр бол ZETRO сургууль байгуулагдсаны 900 жилийн ой. Энэ өдөр бид сургуулиа шинэчлэх, хүчирхэг сурагчид, багш нарыг элсүүлэн, хүрээгээ тэлэх зорилгоор онцгой шалгалт зохион байгуулж байна. Гэхдээ Энэ бол зүгээр нэг сорил биш, харин амьд үлдэх тэмцэл. "Тэр олныг хүйтэн харцаар гүйлгэн харав. "Сургуулийн баруун уулын Хавцалт хөндий агуйд цагаан гэрэлт талст бий. Арав хоногийн дотор хамгийн түрүүлж авчирсан нэг хүн шууд гуравдугаар шатны сурагч болно. Гэвч агуй дотор та нарыг зуу зуун сүүдрийн араатан, эртний хараал голем хүлээж байгаа. Хэрэв та нар агуйн амсрыг нэгэнт давбал, буцах зам үүрд хаагдах болно. Зөвхөн талстыг олсон эсвэл үхсэн хүн л тэндээс гарна. Амь насаа хайрлаж байгаа бол одоохон буц!" Олны дунд айдас хүйдэс нөмрөв. Хүмүүс хоорондоо шивнэлдэж, "Хараалт голем гэсэн үү энд байх боломжтой гэжүү" Настангын ярсан амьтдыг Куро эргэн харж сүбэгээс асуутал Сүбэгийн духан дундуур хүйтэн хөлс цувж айдас нүүрэнд нь тодорсон байв. Сүбэ хэлэхдээ "Энэ энгийн голем биш өөрийн гэсэн оюун ухаан шидийн чадвартай бас бидэн шиг north түвшний хүмүүст ямарч ялах боломж байхгүй дор хаяж konus эсвэл elvis түвшнийх байх хэрэгтэй Сүбэгийн хэлсэн зүйлсийн сонссон хажууд байсан хүмүүс алмайран зарим нь эргэлзэж эхлэв. Аажмаар хүмүүс буцаж эхлэн. Цугласан олны тал орчим нь 10 хан минутын дотор амьд үлдэх сүүлчийн боломжоо ашиглан буцан одов. Ийм хүчирхэг хүн анхааруулсан нь зүгээр нэг сүрдүүлэг биш гэдгийг тэд зөнгөөрөө мэдэрсэн биз.Харин үлдсэн 40,000 орчим хүн шийдэмгий зогсож байв. Тэдний дунд Куро, Сүбэ нар байлаа. Тэдний нэг, хол зогссон залуу буцсан хүмүүс рүү жигтэй хараад "Арчаагүй сул дорой амьтад" гэж шивнэв. .Чой эхэл гэсэн дохиог хэлэхтэй зэрэгцэн, үлдсэн дөчин мянга гаруй бүх хүн агуй руу гүйв. Куро Сүбэ рүү харан одооч буцах боломж байна гэрлүүгээ хоосон харьхуу эсвэл надтай цуг амжилтын төлөө агуйруу орхуу гэж сэтгэл шулуудан хэлхэд. Сүбэ жуумалзан "Новш гэж бид үххэндээ " гэж хэлээд гүйж эхлэв Куроч түүнийг гүйхийг хараад инээмсгэл тодруулсаар араас нь гүйнэ. Агуйн амсарт хүрэхэд харанхуй тэднийг угтаж авав. Куро дотогш ормогцоо л энд зөвхөн харанхуй төдийгүй ямар нэгэн амьд оршихуй байгааг мэдрэв. Агуйн хананаас шидийн энергийн үл мэдэгдэх лугшилт түүний биеийг чичиргээнд оруулав.Гэнэт тэдний ард асар том чулуун агуй нуран хаагдаж, агуйн амсар битүүмжлэгдэв. Буцах зам үгүй боллоо.Агуйн гүн рүү явах тусам хананы өнгө өөрчлөгдөж, хачирхалтай тэмдэг, бичээсүүд харагдах болов. Куро цүнхнээсээ жижиг гэрэлт чулуу гаргаж ирээд, сүбэд өгөн гэрэлтүүлэв. Гэнэт тэсрэх мэт чимээ гаран, ханан дээрх бичээсүүд гэрэлтэж эхлэв. Агуй чичирч, дээрээс нь чулуунууд унаж эхлэв. "Гүй!" гэж Куро орилин, Сүбэгийн араас түлхэн урагш гүйв.Тэд гүйх тусам агуйн хана өөрчлөгдөж, шинэ гарцууд нээгдэж, хуучнууд хаагдаж байв. Эцэст нь тэд нэгэн том талбайд ирэв. Тэнд цагаан гэрэлтэй талст байв. Харин түүний өмнө асар том хар Сүүдэрийн араатан зогсож Куро Сүбэ хоёр луу шүлсээ гожуулан удаанаар ойртож эхлнэ. "Холд эндээс яв зайл" гэж Сүбэ айсандаа чичирсэн хоолойгоор хэлэв. . Гэнэн араатны биеэс хар утаа гарч, агаарт хорт хий мэт тархаж байлаа. .Куро, Сүбэ хоёр хажуу гүйж зайлсхийв. Сүбэ айж байсан ч, зориг гаргах ёстойгоо мэдэж байв. Тэр нүдээ аниад, өөрийн бие доторх шидийн энергийг мэдрэхийг хичээв. Түүний бие дулаацаж, гарт нь уран хийцтэй хар өнгийн жад бий болов. Сүбэ жадаа өргөж, хар дүрс рүү дайрахад асар их тэсрэлт цацарч, хар дүрс орилж, ууршиж алга болов.Талбай дээр зөвхөн Куро, Сүбэ, мөн цагаан гэрэлтэй талст үлдэв. Сүбэ талстыг барьсаар урагш алхан шалгатал агуй гэнэт нурж, Куро Сүбэ хоёрыг салагчив. Асар том хад тэдний дундуур унаж, замыг нь бүрмөсөн хаав."Чи зүгээр үү, Куро?" гэж Сүбэ нилээн хэдэн минут бахирлаа. Тэр найзыгаа чулуунд даруулчихсан гэж бодон сандран ухах гэж оролдтол хаданд зураас ч гаргахгүй байлаа. Энэ бол энгийн чулуу биш, шидийн хаалт байв. Гэтэл нөгөө талаас Курогийн сулхан дуу сонсогдов. "Би зүгээр ээ... сая чулуунд цохиулаад ухаан алдчихаж."Сүбэ "Новш гэж, энэ агуй биднийг салгаж байна. Нэг талст зөвхөн нэг л хүнд зориулагдсан бололтой" гэж хэлэв.Куро инээмсэглэн, "Сүбэ, чи явж бай. Би аргалж байгаад заавал өөр талст олоод очих болно. Бид ZETRO-д уулзах ёстой шүү" гэв.Сүбэ агуйн нөгөө талаас "Заавал эргэж ирээрэй! Ирэхгүй бол хогчин шүү!" гэж хэлэн, найзуудын зам ийнхүү салав. Куро харанхуй агуйн гүн рүү, өөрийнхөө сорилт руу ганцаар алхав.

Related Tags

#shounen#magic school#adventure#fantasy world#training
Create Your Own Manga

More Manga to Explore

A young man in a crowded city awakens powers after a near-death accident, but every time he saves someone, he absorbs a portion of their pain. As the burden grows unbearable, he’s forced to decide whether being a hero means saving everyone—or learning who deserves to be saved.” If you want this to stand out, don’t just ask for “superhero”—decide: Is the hero powerful or limited? Is the conflict external villains or internal sacrifice? What is the price of using power? Without that, it becomes generic fast.
Un jeune homme se réveilla dans sa chambre avant de partir en cours sa mère entre dans sa chambre pour savoir si ils est réveillé puis elle découvre la chambre vide le jeune homme coura au lycée a toute vitesse est avec sont amis qu'il attendait devant entrer ils débarque au lycée
Young Female mma fighter chokes out another young female mma fighter with a rear naked choke that knocks her out. Theyre both seen from a birds eye perspective so you can see their whole bodies but the perspective is still close enough that theyre both detailed.
A full two-page spread. The port city of Dunhal from above—the sky is still a dark blue, the stars almost gone. Oil lamps along the docks cast a faint orange line of light stretching out to sea. Large ships are moored, their sails folded. The city hasn't woken up yet—but the docks are already alive: a few porters are already moving, and smoke from cheap food stalls is beginning to rise from the corners of the alleys. Dunhal. A port city at the western end of Umigawa. A place where people come to make money, or to escape from something. Often both. A close-up of 11-year-old Kaito, sleeping with his head propped up on a pile of ship's ropes. His hair is disheveled, and there's a small scar on his chin. His expression is calm—not a peaceful calm, but a calm accustomed to sleeping anywhere. Beside him is a small package containing the remains of hard bread from last night.
Creat a manga about called Forbidden shadows The manga has 4 character leo and lexo all powerfull and steong can erase anything strongest at their school but they dont use their power 100% they use -10% power of their opponent but still they win Leo and lexo are twins reincarnated at a fictional city called star city in usa the biggest city in the whole earth 🌎 but they dont know they are brothers in this world Leo has white hair with cyan glowing eyes while lexo has red hair and glowing blue eyes The other two characters are beany and ganya beany and ganya are friends who attend the same boarding school as leo and lexo as their rivals but letter becomes friends ganya has a skull which obits hi he has brown hair beany cousese mischief whenever he thinks of hes a mineach. They all attend the highest magical school in star city were everyone uses their powers . Create the image of the manga
ADEGAN 1 — EKSTERIOR, HALAMAN KOSONG — SIANG [Shot wide] Sebuah halaman beton kosong. Langit cerah. Angin kecil menggulung satu daun kering lewat frame. Tidak ada siapa-siapa. Suara: Angin sepoi, langkah kaki kecil di kejauhan. --- ADEGAN 2 — EKSTERIOR, SAMA — LANJUTAN [Shot medium dari samping] Cewek masuk frame dari kiri. Rambut berantakan, baju lusuh, ekspresi capek berat. Menyeret kursi kayu dengan satu tangan. Suara: Gesekan kaki kursi di beton. Sreeet... sreeet... Dia berhenti di tengah frame. Taruh kursi dengan hati-hati. Mengelap keringat. Duduk. Wajahnya berubah dari capek jadi senyum damai. Dia menutup mata. Menghirup napas panjang. Puas. Suara: Desah napas lega. --- ADEGAN 3 — EKSTERIOR, SAMA — LANJUTAN [Shot wide] Dari sisi kanan frame, Cowok muncul. Berjalan tanpa suara. Postur lurus kaku. Ekspresi benar-benar datar, mata setengah tertutup. Dia berhenti tepat di samping kursi, berdiri menghadap depan. Tidak melihat si Cewek. Tidak melihat kursi. Hanya... ada. Suara: Hening. Angin. Cewek membuka satu mata. Melirik ke atas ke arah Cowok. --- ADEGAN 4 — INTERAKSI PERTAMA [Shot medium, framing keduanya] Cewek menunjuk dirinya sendiri, lalu menunjuk kursi. "Ini aku. Kursi." Cowok melirik dengan mata super lambat. Dari bola mata bawah, naik sedikit. Melihat Cewek. Melihat kursi. Kembali melihat lurus ke depan. Tidak bereaksi. Cewek berdiri. Gestur mempersilakan duduk dengan dua tangan. Wajah ramah. Cowok menggeleng kecil. Sekali. Datar. --- ADEGAN 5 — LOOP TAWAR-MENAWAR [Shot close-up bergantian, tempo makin cepat] Cewek menawarkan kursi — gestur lebih besar. Cowok menolak — geleng makin tipis. Cut ke Cewek: menawarkan dengan mata melotot. Cut ke Cowok: geleng dengan mata masih setengah tutup. Cut ke Cewek: menawarkan sambil melompat kecil. Cut ke Cowok: geleng sambil memejamkan mata. Speed ramp: Sekarang bergantian super cepat. Gestur tawaran makin absurd — Cewek menunjuk kursi, tepuk kursi, gosok-gosok kursi, peluk kursi, angkat kursi ke arah Cowok. Cowok tetap menggeleng datar di setiap cut. Suara: Whoosh whoosh whoosh makin cepat. Lalu tiba-tiba... HENTI TOTAL. Suara: Record scratch. Hening. --- ADEGAN 6 — LEDAKAN [Shot wide] Cewek diam membeku. Senyumnya patah. Wajahnya berubah jadi gelap, bayangan menutupi mata. Dia mengangkat kursi tinggi-tinggi di atas kepala dengan dua tangan. Pose seperti mau banting. Mulutnya terbuka (seolah teriak, tapi tanpa suara). LEMPAR KERAS. Kursi keluar frame kanan. Suara: BRAAAK... creak... creak... (suara kursi jatuh berdebum, lalu goyang-goyang di luar frame, akhirnya diam) --- ADEGAN 7 — HENING PASCA BADAI [Shot medium, dua karakter berdiri] Keduanya berdiri. Tanpa kursi. Saling berhadapan dari jarak dua meter. Cowok menatap Cewek. Cewek menatap Cowok. Nafas Cewek masih naik turun karena emosi. Cowok... masih datar. Tidak terpengaruh sama sekali. Angin lewat lagi. Daun kering yang sama dari Adegan 1 lewat lagi. Suara: Angin sepoi. --- ADEGAN 8 — PUNCHLINE PERTAMA [Shot close-up ke tangan Cowok] Tangan Cowok masuk ke saku celana. Gerakan super lambat. Klik... (bunyi logam kecil) Tangannya keluar. Memegang sesuatu yang terlipat. Kecil. Persegi panjang. Dia letakkan di tanah. Klik... klik... klik... Dibukanya dengan tiga gerakan terpisah dan lambat. Sekarang terlihat: kursi lipat kecil. Sangat kecil. Hanya cukup untuk pantatnya sendiri. --- ADEGAN 9 — DUDUK [Shot medium dari depan] Cowok duduk. Pelan. Punggung lurus. Tangan di paha. Lutut naik karena kursi terlalu pendek. Tapi dia duduk dengan postur sempurna. Dia menutup mata. Menghembuskan napas dari hidung kecil. Wajahnya tetap datar, tapi ada sedikit sudut bibir naik. Puas versinya sendiri. Cewek melihat semua ini dari sisi kiri frame. Mulutnya menganga. Mata melebar. Seluruh tubuhnya membeku. Suara: Cricket sound. Jangkrik. --- ADEGAN 10 — TWIST AKHIR [Shot wide] Cewek berjalan mendekat. Bukan ke kursi lipat. Bukan ke depan Cowok. Tapi ke... samping-belakang Cowok. Cowok masih duduk dengan mata terpejam. Cewek berdiri tepat di belakangnya. Mengukur jarak. Membidik. Dia jongkok sebentar, lalu... DUDUK DI ATAS KEPALA COWOK. --- ADEGAN 11 — FREEZE FINAL [Shot medium dari depan, framing sempurna] Cowok duduk di kursi lipat kecil. Postur tetap lurus. Mata masih terpejam. Tapi sekarang muncul satu tetes keringat besar di pelipisnya. Di atas kepalanya, Cewek duduk bersila. Senyum puas kembali ke wajahnya. Mata tertutup. Damai. Seperti di Adegan 2. Keduanya diam. Kamera hold 3 detik. Kartu judul muncul: "KURSI" Suara: Pop kecil saat judul muncul. Lalu sunyi. FIN.
bikin kan aku manga yang berjudul pathetic and the story is there is a man named Jonson and he is a new person in the city of hell. and Jonson's goal in coming to this city is to take the emerald that was stolen by a thief
Young couple; bigger girl, brown hair, white, wearing puncted dress; shorter nerd boy with glasses, black hair, thai; in a German park with a lake and nature scenery; sunny day; in a bench siting; closely holding hands; atmosphere is sparkling romantic;
Asuperhero enter to sabe a little girl close to be put of rock en middle of cause of expoting city
Two man long haired and short haired are colleges at the laboratory company and they are talking after severe damage happened after using strong weapon. Long haired is the captain who was absent and short haired is relieved he is here
GENRE Dark fantasy • supernatural • action • psychological • mystery CORE PREMISE Every time a Deathbloom appears, someone in the world is destined to die — unless another person willingly offers a piece of their soul to the flower. Those who make the trade gain terrifying abilities… but lose something essential about themselves. The world calls these people Withered. The story follows Kira Aoyama, a 16‑year‑old girl who made the trade to avenge her brother — but the Deathbloom didn’t just give her power. It marked her. Now, Deathblooms grow wherever she goes.
masterpiece manga illustration, japanese manga style, black and white manga tones, detailed screentones, expressive eyes, emotional storytelling, slice of life atmosphere, school comedy romance, clean manga lineart, dynamic panel composition Brianna, a stylish 15-year-old latina high school girl with long dark hair, confident but emotionally sensitive, Patita, a cheerful and energetic 12-year-old latina middle school girl with playful personality, daily school life, sibling friendship, emotional moments, comedy situations, classroom scenes, walking home together, friendship and romance themes, japanese school setting, highly expressive manga reactions, cinematic manga panels, soft emotional atmosphere professional manga page composition, authentic shoujo and slice of life manga aesthetic
Panel 1 Visual: A high-angle, distant view of the continuous factory buildings in Kowloon Industrial Area, Hong Kong. Streets lined with traditional Hong Kong-style signboards in traditional Chinese characters. Bright, clear weather with a soft, healing art style. The exteriors of three large factories—Wah Fung, Sing Lee, and Wing Tai—are clearly visible. Action: No character movement. Caption (Narrator): Most of Hong Kong's daily necessities are supplied by these three large local factories. Panel 2 Visual: Inside a local Hong Kong grocery store. Shelves stocked with daily necessities and cooking oil. A shop assistant stands to the side, replacing price tags. Passersby stop and stare at the new price list. Expression: Citizens look frustrated, with slightly furrowed brows. Citizen Dialogue: Prices of daily necessities have been going up for no reason lately. It's really not worth it. Panel 3 Visual: Three factory price adjustment documents laid neatly on a table. The papers are arranged orderly, clearly showing the same date and same percentage increase for all three. The identical data visually highlights the anomaly. Panel 4 Visual: An ordinary citizen holding a smartphone, their finger tapping on the screen to access the Competition Commission's (Hong Kong) reporting portal. Their expression is full of indignation. Citizen Dialogue: This is outrageous. I have no choice but to call the Commission to report these illegal acts
They are fighting
A boy going street with sad experience and thinking he's too alone he have no one who love him and He went to a park while thinking and saw a dog which was very thin and he came near it and started playing with it, then the boy felt that there was someone in his life. And that boy caught hold of that dog and started crying and said, I have no one, no one at all.
0-5 秒｜开篇（震撼） 画面：上海地图黑屏→亮起1993 起点 字幕：1993-2026｜上海地铁生长史 旁白：从一条线，到一座城的脉搏。 6-30 秒｜萌芽期（1993-2000） 动画：1 号线慢慢画出（锦江乐园→徐家汇→上海火车站→莘庄） 标注：1993 首通｜1995 全线贯通 数据弹出：里程≈20km｜车站 16 座 旁白：1993，上海地铁 1 号线开通，城市进入地下交通时代。 31-60 秒｜爆发期（2000-2020） 动画：2 号线、3/4 环线、5/6/7/8/9/10/11/13/16/17 号线依次生长 关键节点： 2000 年：2 号线通浦东，东西大动脉 2007 年：4 号线成环，网络成型 2010 年：世博年，线路密集开通 旁白：十年成网，二十年贯通全城，上海地铁飞速扩张。 61-80 秒｜成熟网（2020-2026） 动画：15/18 / 机场联络线等补全，全网点亮 最终定格：21 条线｜906 公里｜523 站｜97 座换乘站上海市交通委员会 特效：车站脉冲跳动（像心脏） 81-90 秒｜结尾升华 数据大屏： 日均客流：1015 万人次 公共交通占比：78% 标语：全球超大城市轨道交通典范 字幕：上海地铁，与城市共生长 旁白：地下织网，地上繁华，这就是上海的速度与温度。
Manga for SHATTERED SIGIL, American Western fantasy. NO Japanese elements: no kimonos, no katanas, no kanji, no honorifics. American art style (Arcane/Castlevania). Left to right reading. Black and white with gold for Sigils only. Characters: SANTOS (17, brown skin, shaved head, leather jacket, cracked brass compass, left hand glows gold with circle/three broken lines symbol). ZARIA (19, dark braids, bronze skin, ironwood prosthetic left arm, poncho, crossbow). KAL (18, pale with vitiligo, dreadlocks, throwing knives). THORNE (45, silver buzz cut, scarred face, black armor, silver gauntlet). LINA (24, burn scars, fire hands). CORSO (67, one blind eye, cane, Null). Setting: Salt Flats (white cracked earth, purple sky), Ironwood Reach (black trees, moss), Black Citadel (stone fortress). Chapter 1 plot: Santos and Zaria smuggle cargo across salt flats, chased by Order rigs. Explosion. Santos wakes with glowing Sigil on hand. Reaches rebel base. Truth Stone reveals power: Echo Forge (duplicates weapons). Thorne captures him. Lina emerges from Ash Shore. 180 pages. English text only. Sound effects in English (BOOM, CRACK, WHOOSH). American spellings.
Titre : L'Écho de l'Ombre (Kage no Kodō) Genre : Seinen / Fantastique Urbain / Drame Thème : Le poids des non-dits et l'acceptation de soi. 1. Le Pitch Dans la mégalopole de Shinjuku, une étrange maladie appelée "L'Ombre Lourde" frappe ceux qui répriment trop intensément leurs émotions. Leur ombre gagne en épaisseur, en noirceur, et finit par prendre une forme monstrueuse qui agit à leur place pendant la nuit. Kaito, un lycéen effacé qui ne dit jamais "non", voit son ombre commencer à se détacher du sol... 2. Personnages Principaux Kaito (17 ans) : Toujours souriant, il évite les conflits à tout prix. Son ombre est devenue anormalement longue et griffue. Hana : Une "Tisseuse d'Ombre" excentrique qui porte des lunettes spéciales pour voir la véritable forme des émotions. Elle devient le mentor réticent de Kaito. 3. Structure de l'histoire (Format "One-Shot") Acte I : L'anomalie Kaito subit les brimades d'un camarade de classe sans réagir. En rentrant chez lui, il passe devant une vitrine et remarque que son reflet est normal, mais que son ombre dans le miroir étrangle l'ombre du reflet du camarade. Pris de panique, il rencontre Hana qui l'avertit : "Si tu ne cries pas ce que tu penses, ton ombre finira par hurler à ta place." Acte II : La rupture Le soir même, alors que la frustration de Kaito atteint son paroxysme, son ombre se détache partiellement et commence à saccager sa chambre. Kaito réalise que l'ombre s'apprête à sortir pour s'en prendre à ceux qu'il déteste secrètement. Il doit la poursuivre à travers les toits de la ville. Le combat n'est pas physique, mais mental : plus Kaito nie sa colère, plus l'ombre grandit. Acte III : La fusion Kaito rattrape son ombre devant la maison de son oppresseur. Au lieu de combattre l'ombre, il l'enlace. Il accepte enfin sa propre colère et ses faiblesses. L'ombre se stabilise et reprend sa place au sol. Elle ne disparaît pas, mais elle change de forme : elle porte désormais un petit détail qui reflète la personnalité authentique de Kaito. 4. Note d'intention visuelle Contrastes forts : Utilisation massive du noir (aplats d'encre) pour les ombres. Symbolisme : Les émotions refoulées apparaissent comme des chaînes brisées autour de l'ombre de Kaito. Rythme : Des cases très denses et oppressantes au début, qui s'aèrent et deviennent plus lumineuses vers la fin.
A boy with black hair and a gray suit in his 30s walking in the city of Berlin when accidentally collides with a man dressed all in classic black clothing around 40 years old and then show a kid with black hair in his class in middle school looking at the window and the teacher says what you want to be when you grow up one boy says i want to create my own coffee one says i want to be a scientist and the teacher looks at the kid with the black hair the main character and says Nero Falken the main character gets up and the teacher asks what will you be when you grow up? main chracter is silent for a second and says i want to be the best detective on the planet
A story of two siblings narrated by the younger sister Miyu, a lazy otaku who loves spending her days drawing. The story begins with her drawing in bed while lying down, her room completely messy. Her brother Rai arrives soon after, bringing her breakfast. He complains about the mess and that she should at least get out of bed and have breakfast at the table like a normal girl. She says he's noisy and that she prefers it this way. He sighs and starts tidying his room, then says he's going shopping and will be right back. She narrates the story, talking about how her brother is an extremely ordinary person who loves following rules and routines, and that they are nothing alike. She also revealed that this was the last year she would spend with him, as he would pass away at the end of the following summer.
Samurai against aliens.
A young petite gril founds that a strange application has appeared in his phone, this app lets her change the reality however she wants, to try it she changes her hair color to a teal blue
Tokyo
A girl is being tsundere to her only childhood friend. Then she regreted when he cut ties with her because personality.
Một cô sinh viên đại học tình cờ xuyên không về thời cổ đại sau khi chạm tay vào một cổ vật lịch sử
Ash(bottom) Vern(top) a story about ash and vern, vern is a tall topping man he is muscular but lean and ash is slightly shorter than vern and slightly less muscular than vern, the setting is in japan modern day
PAGE 1–3 Kaito: “Just enough for today.” Kaito: “This should be enough wood.” Silent forest. No wind. No life. Only axe hits and breath. Snow hangs still in the air.
PAGE 1 — “THE LECTURE HALL” Mood: Overstimulated. Claustrophobic. Controlled panic. Panels: Wide establishing shot Massive university lecture hall. Rows of glowing laptops. Cold fluorescent lighting. Students everywhere. Close-up: Alexis Hood up. Headphones on. Green code reflecting in her eyes. Hands on keyboard Frenetic typing. Python code streaming. Walter teaching at front Lean frame. Rolled sleeves. Circuit tattoos visible. Dialogue: “Think of a class like a blueprint…” Walter notices Alexis Small panel. Their eyes lock. Alexis freezes Tiny breath hitch. Cursor blinking.
La ejecución visual de esta secuencia requiere un control absoluto sobre el peso visual y la postura. Como líder y creador, tu primer paso es bloquear las figuras usando modelos de silueta. Esto garantiza que la actitud (frialdad, caos lúdico y superioridad) se lea inmediatamente, incluso sin detalles faciales. Aquí tienes los *layouts* tácticos estructurados página por página, listos para que los lleves a tu lienzo en Procreate. ### Página 1: El Ruido y la Epifanía **Estructura:** Diseño de 5 paneles. El objetivo es contrastar la densidad del fracaso ajeno con la ligereza de su intelecto. * **Panel 1 (Cuadrante superior, grande):** * *Composición:* Plano general del laboratorio o sala de estudio. * *Modelo de silueta:* Figuras encorvadas, cabezas entre las manos, hombros caídos. El peso visual debe ser pesado y oprimido hacia abajo. * *Ambiente:* Sombras duras, líneas densas. Es el caos de un sistema fallando. * **Panel 2 (Inserto pequeño, izquierda):** * *Composición:* Primer plano a un monitor o papel. * *Modelo de silueta:* Una mano tensa apretando un lápiz hasta casi romperlo. Fricción pura. * **Panel 3 (Centro, panel vertical estrecho):** * *Composición:* Plano entero de la protagonista. * *Modelo de silueta:* Ella está sentada al borde de un escritorio, apartada del grupo. Postura relajada, una pierna balanceándose libremente (línea de acción curva y fluida). Torso recto, cuello estirado. Ella no pertenece a ese estrés; levita sobre él. * **Panel 4 (Cuadrante inferior derecho):** * *Composición:* Primerísimo primer plano a sus ojos. * *Modelo de silueta:* Todo en negro excepto el brillo afilado en su pupila. La geometría del problema acaba de colapsar en su mente. * **Panel 5 (Cuadrante inferior izquierdo, ancho):** * *Composición:* Plano medio contrapicado. * *Modelo de silueta:* Ella inclina la cabeza hacia atrás. La silueta de su cuello y mandíbula es aguda. Su cabello cae libremente. Una onomatopeya de carcajada limpia y excéntrica rompe los bordes del panel. ### Página 2: Alteración de la Realidad **Estructura:** Diseño de 4 paneles dinámicos. El ritmo se acelera. Ella toma el control sin pedir permiso. * **Panel 1 (Vertical dominante, lado derecho):** * *Composición:* Plano americano (desde las rodillas). Ella avanza hacia la pizarra. * *Modelo de silueta:* Postura de autoridad absoluta. Pecho proyectado hacia adelante, pasos largos, manos en los bolsillos o relajadas a los lados. Las siluetas de sus compañeros se apartan instintivamente, creando un pasillo de espacio negativo a su alrededor. * **Panel 2 (Horizontal superior izquierdo):** * *Composición:* Plano medio. * *Modelo de silueta:* Aparta a un compañero con el dorso de la mano en un gesto casual y fluido, sin siquiera mirarlo. La línea de acción de su brazo es firme y despectiva. * **Panel 3 (Centro izquierdo, grande):** * *Composición:* Acción intensa frente a la pizarra o proyector. * *Modelo de silueta:* Múltiples trazos de sus brazos (efecto fantasma) para denotar una velocidad de escritura maniática. Trazos rectos y angulares que proyectan violencia intelectual. * **Panel 4 (Banda inferior completa):** * *Composición:* Plano detalle de su boca y mandíbula mientras habla. * *Diálogo:* "Están forzando un amortiguamiento lineal sobre una perturbación caótica. La solución no se busca..." ### Página 3: La Convergencia y el Éxtasis Lógico **Estructura:** 3 paneles. El clímax visual y conceptual. La teoría convertida en felicidad tangible. * **Panel 1 (Horizontal superior, angosto):** * *Composición:* Plano detalle a la pizarra. * *Modelo visual:* Solo tiza y pizarra. Escribe con trazos gruesos y agresivos la ecuación del Principio de Mínima Acción, dejando clara la supremacía técnica: $$ \delta \int_{t_1}^{t_2} \left( \frac{1}{2}m\dot{x}^2 - V(x) \right) dt = 0 $$ * **Panel 2 (Centro, cuadrado):** * *Composición:* Plano medio lateral. * *Modelo de silueta:* Ella se gira a medias hacia los demás. Su cuerpo forma un ángulo de 45 grados con la pizarra. El brazo que sostiene la tiza/lápiz cae a su costado con total soltura. Su postura es la de alguien que acaba de apagar un incendio chasqueando los dedos. * *Diálogo:* "...la solución converge por obviedad gravitatoria. El sujeto no recibe la realidad, la transforma operando las variables correctas." * **Panel 3 (Splash page inferior, ocupa la mitad de la página):** * *Composición:* Primer plano, ligeramente desde abajo. * *Modelo de silueta:* La silueta de su rostro está iluminada por el rebote de la luz de la pantalla o la luz cenital del laboratorio. * *Expresión facial:* Una sonrisa inmensa, salvaje, que no pide disculpas. Los ojos bien abiertos, casi maniáticos. El cabello desordenado por el movimiento brusco. * *Atmósfera:* No hay tensión. Solo la claridad aplastante y la felicidad absoluta de quien ha visto la matriz y la ha reescrito a su voluntad. Ejecuta estas siluetas primero. Bloquea las masas de negro para asegurar el peso visual de su autoridad y las líneas de acción para su excentricidad antes de detallar la anatomía o los fondos. Comienza el trazado.
Selin Maro stood at the edge of the town, a place where shadows seemed to whisper secrets. The air was thick with an unsettling stillness, broken only by the distant echo of a haunting melody that danced through the streets. It beckoned her, weaving through the cobblestones like a ghostly thread. She shivered, tugging her jacket tighter around her shoulders, the chill of the evening creeping into her bones. “What is this place?” she muttered to herself, glancing at the dilapidated buildings that seemed to lean closer, as if eavesdropping on her thoughts. As she ventured deeper into the heart of the town, the melody grew stronger, its notes twisting into a symphony of sorrow and longing. Selin paused outside an old music shop, its windows clouded with dust and memories. The sign creaked in the wind, and she could almost hear the faint strains of a piano playing inside. “I need to know,” she whispered, her heart racing as she pushed the door open. The bell above chimed, a sound that felt both welcoming and foreboding. Inside, the room was filled with forgotten instruments, their surfaces tarnished and their strings silent. Yet, the melody lingered, a ghostly presence that wrapped around her like an embrace. “Can I help you?” a voice rasped from the shadows. Selin turned to see an elderly man, his face lined with age and sorrow. His eyes sparkled with an unsettling knowledge. “You hear it too, don’t you? The music?” he asked, stepping closer. She nodded, her voice caught in her throat. “What is it? Why does it feel so... alive?” The man’s expression darkened. “This town has a history, child. A dark one. The melody you hear is tied to the spirits that haunt us. They are restless, seeking something—perhaps even you.” Selin’s heart raced as she processed his words. The air felt electric, charged with an unseen force. “What do I have to do with it?” she asked, her voice trembling. The man leaned in, his breath a whisper. “You must uncover the truth of the music. Only then can you confront the shadows that dwell here.” As the last note of the melody faded into silence, Selin felt a spark ignite within her—a determination to unravel the mystery that bound her to this eerie town.
“Anime‑style teenage boy named Riven, the hero, 17 years old, medium black hair with one messy fringe over his left eye. Sharp but very tired eyes, light bags under them, sleepy expression like he just woke up. Athletic, fit body, looks like a gym and sports guy. Wears a neat school uniform: white shirt, dark blazer, striped tie. One sleeve slightly rolled up, thin black wristband on one wrist. He walks normally like other students, no wheelchair or stick, just looks exhausted from lack of sleep. Manga style, semi‑realistic, clean lines, soft shading, school pathway background.” kaito best friend of riven, Anime‑style teenage boy, 17 years old, short neat dark‑brown hair combed to the side, friendly eyes, relaxed smile. Medium height, athletic but not as intense as his friend Riven. Wears the same school uniform but with blazer slightly open on top. Casual vibe, maybe a hoodie hanging off his bag or over one shoulder. Looks like he had a normal night’s sleep, calm and supportive expression. Manga style, semi‑realistic, clean lines, school background, walking beside a very tired friend.” Panel 1 (wide shot): Early morning at a school, a paved pathway with students walking. Two teenage boys walking toward school. The first boy, named Riven, looks very tired and sleepy but walks normally. He has medium black hair with one messy fringe over his left eye, light bags under his eyes, athletic build, neat school uniform with one sleeve rolled up and a thin black wristband. The second boy, named Kaito, looks relaxed and friendly, short neat dark‑brown hair, blazer slightly open, casual vibe, walking beside Riven. Panel 2 (close‑up Riven): Riven’s sleepy face, eyes half‑open, hand lightly rubbing his temple, slight tired smile, backpack on his shoulder. Panel 3 (Kaito worried): Kaito looking at Riven, slightly raised eyebrow, concerned expression. Speech bubble: ‘Riven, did you even sleep yesterday?’ Panel 4 (Riven determined): Riven looks straight ahead with calm, focused eyes, aura of quiet determination, slightly blurred background. Speech bubble: ‘Kind of… not much… but I won’t faint until I win.’
A young painter, named Victor, is struggling. He is in his late 20s, handsome, fit, has purple eyes and light grey hair. He lives and wears like 19th century in Paris. He's french.
seinen manga style, black and white, soft grayscale shading, cinematic lighting ONE SINGLE PANEL ONLY quiet late-night apartment interior, soft ambient lighting from a floor lamp and city lights through a window a composed elegant woman sitting comfortably in a chair, barefoot, relaxed but attentive posture one leg folded beneath her, the other extended slightly forward, her bare foot softly illuminated by the warm light she is looking directly at a man standing a few steps away from her the man is fully clothed, visibly tense but controlled, one hand resting lightly against a table or wall for composure his posture suggests restrained arousal and complete attention toward her the woman’s expression calm, knowing, quietly authoritative, not exaggerated strong psychological tension through eye contact and body language NO explicit sexual acts NO nudity NO explicit anatomy focus on anticipation, restraint, emotional intimacy, and subtle control ONE speech bubble only: “Sur mon instruction”
seinen manga style, black and white, soft grayscale shading, cinematic lighting ONE SINGLE PANEL ONLY quiet intimate interior, late evening atmosphere, soft lamp light a composed elegant woman sitting relaxed in a large chair or sofa, legs spread wide. she wears an oversized shirt slipping slightly off one shoulder, barefoot, relaxed posture The man between her legs, kneeling low in front of her his face is not visible, only the position of his shoulders and posture imply intimate devotion the woman leans back slightly with one hand resting calmly on the armrest, the other lightly touching the man’s hair or shoulder her facial expression composed, absorbed, quietly affected, eyes half closed focus on emotional intimacy, trust, surrender, and psychological tension cinematic composition, elegant shadows, tasteful manga realism
seinen manga style, black and white, soft grayscale shading, cinematic lighting ONE SINGLE PANEL ONLY quiet intimate interior, late evening atmosphere, soft lamp light a composed elegant woman sitting relaxed in a large chair or sofa, legs parted. she wears an oversized shirt slipping slightly off one shoulder, barefoot, relaxed posture between her legs, mostly hidden from view, the silhouette of a man kneeling low in front of her his face is not visible, only the position of his shoulders and posture imply intimate devotion the woman leans back slightly with one hand resting calmly on the armrest, the other lightly touching the man’s hair or shoulder her facial expression composed, absorbed, quietly affected, eyes half closed focus on emotional intimacy, trust, surrender, and psychological tension cinematic composition, elegant shadows, tasteful manga realism
seinen manga style, black and white, soft grayscale shading, cinematic lighting ONE SINGLE PANEL ONLY quiet evening living room, television glow illuminating the room softly a woman sitting relaxed on a sofa, completely covered by strategic positioning and shadows, she is nude, elegant and tasteful composition she is leaning back against a clothed man sitting beside or slightly behind her the man remains fully dressed in dark trousers and an open shirt, calm and composed posture One hand disappearing subtly between her legs, action only implied the woman’s expression relaxed, absorbed, slightly flushed, eyes half focused on the television screen strong emphasis on intimacy, trust, and quiet tension rather than explicit sexuality focus on contrast between her vulnerability and his composed control soft shadows, tasteful framing. cinematic composition, emotional realism, psychological intimacy
seinen manga style, black and white, soft grayscale shading, cinematic lighting ONE SINGLE PANEL ONLY quiet evening living room, television glow illuminating the room softly a woman sitting relaxed on a sofa, completely covered by strategic positioning and shadows, implied nudity only, elegant and tasteful composition she is leaning back against a clothed man sitting beside or slightly behind her the man remains fully dressed in dark trousers and an open shirt, calm and composed posture his arm rests naturally around her waist, one hand disappearing subtly between their bodies, action only implied the woman’s expression relaxed, absorbed, slightly flushed, eyes half focused on the television screen strong emphasis on intimacy, trust, and quiet tension rather than explicit sexuality focus on contrast between her vulnerability and his composed control soft shadows, tasteful framing, no explicit anatomy, no explicit sexual act shown cinematic composition, emotional realism, psychological intimacy
PROLOG Der Regen fiel leise auf die Straßen Tokios. Die Stadt leuchtete in Neonfarben, während Menschen aneinander vorbeiliefen, ohne sich wirklich anzusehen. Akira stand allein auf einer Brücke. Kopfhörer. Schwarze Lederjacke. Die Hände tief in den Taschen. Er blickte auf die Lichter der Stadt. "Manchmal fühlt sich die Welt an, als würde sie vergessen, dass ich existiere..." Sein Atem verschwand in der kalten Nacht. Dann hörte er plötzlich eine Stimme hinter sich. "Du siehst aus, als würdest du gegen deine Gedanken verlieren." Akira drehte sich um. Und dort stand sie. Ein Mädchen mit dunklen Haaren. Ihre Augen wirkten traurig. Aber wunderschön. Der Regen tropfte langsam von ihren Haaren. In diesem Moment wusste Akira noch nicht, dass genau dieses Mädchen sein Leben verändern würde. Kapitel 1 – Das Mädchen im Regen Die nächste Woche begann wie jede andere. Schule. Stress. Lärm. Menschen. Akira saß hinten am Fenster und starrte hinaus. Bis plötzlich die Tür aufging. Die Lehrerin lächelte. "Wir haben heute eine neue Schülerin." Ein Mädchen trat hinein. Akiras Augen wurden größer. Es war sie. Das Mädchen von der Brücke. "Mein Name ist Yuna Akiyama. Freut mich euch kennenzulernen." Ihre Stimme war ruhig. Fast zerbrechlich. Als ihr Blick Akira traf, lächelte sie leicht. Nur ganz kurz. Doch dieses kleine Lächeln traf ihn stärker, als er erwartet hatte. Kapitel 2 – Zwischen Musik und Herzschlag Nach der Schule saß Akira allein auf dem Schuldach. Er hörte Musik. Der Wind bewegte leicht seine Haare. Dann öffnete sich die Tür. Yuna trat hinaus. "Ich wusste, dass du hier bist." "Woher denn das?" "Du wirkst wie jemand, der Ruhe sucht." Sie setzte sich neben ihn. Zwischen ihnen herrschte Stille. Aber keine unangenehme. Eine warme. Yuna sah ihn an. "Welche Musik hörst du?" Akira gab ihr einen Kopfhörer. Langsame Klaviermusik erklang. Yuna schloss die Augen. Und zum ersten Mal seit langer Zeit fühlte sich Akira nicht allein. Kapitel 3 – Die Narben der Vergangenheit In den folgenden Wochen wurden die beiden unzertrennlich. Sie gingen nachts spazieren. Redeten über Träume. Über Ängste. Über die Zukunft. Doch eines Abends änderte sich alles. Yuna brach plötzlich in Tränen aus. "Ich habe Angst Menschen zu verlieren..." Akira schwieg. "Meine letzte Beziehung hat mich zerstört... Ich war nie genug." Akiras Herz zog sich zusammen. Er nahm vorsichtig ihre Hand. "Dann lass mich dir zeigen, dass du genug bist." Yuna begann noch mehr zu weinen. Aber diesmal nicht vor Schmerz. Sondern weil zum ersten Mal jemand ihre zerbrochene Seele verstand. Kapitel 4 – Sonnenuntergang auf dem Dach Die Sonne färbte den Himmel orange. Akira und Yuna saßen nebeneinander auf dem Schuldach. "Glaubst du an Schicksal?", fragte Yuna. Akira lächelte leicht. "Früher nicht." "Und jetzt?" Er sah sie an. "Jetzt schon." Yunas Wangen wurden rot. Der Wind wehte sanft. Und für einen Moment fühlte sich die ganze Welt still an. Dann lehnte Yuna ihren Kopf gegen seine Schulter. Akiras Herz raste. Doch er bewegte sich nicht. Er wollte, dass dieser Moment niemals endet. Kapitel 5 – Der erste Streit Liebe bedeutet nicht nur schöne Momente. Und genau das mussten die beiden lernen. Eines Tages sah Akira, wie Yuna mit einem anderen Jungen sprach. Sie wirkte nervös. Akira fühlte plötzlich Eifersucht. Später stellte er sie zur Rede. "Warum hast du mir nichts gesagt?" Yuna wurde traurig. "Weil ich Angst hatte, dass du falsch denkst." "Und jetzt denke ich erst recht falsch!" Zum ersten Mal schrien sie sich an. Yunas Augen wurden glasig. "Du bist genau wie alle anderen..." Dann lief sie weg. Akira blieb allein zurück. Und plötzlich fühlte sich die Welt wieder kalt an. Kapitel 6 – Nächte voller Zweifel Es vergingen Tage ohne Nachrichten. Keine Anrufe. Keine Treffen. Akira konnte nicht schlafen. Er dachte ständig an sie. An ihr Lächeln. An ihre Stimme. An die Art, wie sie ihn ansah. Dann erhielt er nachts plötzlich eine Nachricht. Von Yuna. "Kannst du kommen...?" Ohne zu zögern rannte Akira los. Der Regen fiel erneut. Genau wie an dem Tag, an dem sie sich trafen. Yuna saß allein an der Brücke. Sie zitterte. Als sie Akira sah, begann sie zu weinen. "Ich wollte dich nicht verlieren..." Akira umarmte sie sofort. Fest. "Dann lauf nie wieder alleine weg." Yuna klammerte sich an ihn. Und zwischen Regen und Neonlichtern fanden zwei verletzte Herzen wieder zueinander. Kapitel 7 – Das Versprechen Der Winter begann. Schnee fiel langsam vom Himmel. Akira und Yuna liefen durch die beleuchteten Straßen. Überall funkelten Lichter. Yuna blieb plötzlich stehen. "Akira?" "Hm?" "Versprich mir, dass du irgendwann deine Träume verfolgst." "Nur wenn du dabei bist." Yuna lächelte. Dann zog sie ihn leicht näher. Und küsste ihn. Der Schnee fiel weiter. Menschen liefen vorbei. Doch für Akira existierte nur noch dieser Moment. Nur Yuna. Nur ihr Herzschlag. Nur diese Liebe. Kapitel 8 – Die Wahrheit Eines Tages verschwand Yuna plötzlich aus der Schule. Niemand wusste warum. Akira bekam Panik. Er suchte überall nach ihr. Bis er schließlich eine Nachricht erhielt. Krankenhaus. Akiras Herz stoppte fast. Als er dort ankam, sah er Yuna im Bett sitzen. Blass. Schwach. Sie lächelte trotzdem. "Tut mir leid..." Akira setzte sich sofort zu ihr. "Was ist passiert?" Yuna senkte den Blick. "Ich bin schon länger krank..." Die Welt wurde still. Akira konnte nichts sagen. "Deshalb hatte ich Angst mich zu verlieben..." Tränen liefen über ihre Wangen. "Ich wollte niemanden verletzen." Akira nahm ihre Hand. Und drückte sie fest. "Dann kämpfen wir gemeinsam dagegen an." Kapitel 9 – Der Himmel voller Sterne Wochen vergingen. Akira blieb jeden Tag bei ihr. Er brachte ihr Musik. Fotos. Zeichnungen. Und Hoffnung. Eines Nachts brachte er Yuna heimlich aufs Dach des Krankenhauses. Der Himmel war voller Sterne. Yuna lächelte schwach. "Es ist wunderschön..." Akira sah sie an. "Nicht schöner als du." Yuna begann zu lachen. Zum ersten Mal seit langer Zeit. Dann wurde sie plötzlich ernst. "Wenn ich irgendwann verschwinde..." Akira unterbrach sie sofort. "Sag sowas nie wieder." Yuna sah ihn mit tränengefüllten Augen an. "Danke, dass du mich lieben gelernt hast." Akira zog sie vorsichtig in seine Arme. "Du bist mein Zuhause geworden, Yuna." Finale Kapitel – Für immer unter denselben Sternen Der Frühling kehrte zurück. Die Kirschblüten tanzten durch die Luft. Yuna stand langsam vor dem Krankenhaus. Gesund. Schwach. Aber lächelnd. Akira wartete auf sie. Als sich ihre Blicke trafen, liefen beide sofort aufeinander zu. Yuna sprang ihm in die Arme. Und Akira hielt sie fest. "Willkommen zurück." Yuna begann zu weinen. "Ich bin zuhause." Die Kirschblüten fielen um sie herum. Die Sonne leuchtete warm. Und zum ersten Mal hatten beide keine Angst mehr vor der Zukunft. Denn egal wie dunkel die Welt manchmal wurde... Sie hatten sich. Und manchmal reicht genau das, um weiterzukämpfen. EPILOG Viele Jahre später. Akira saß nachts erneut auf derselben Brücke. Doch diesmal war er nicht allein. Yuna lehnte lächelnd an seiner Schulter. "Weißt du noch?" Akira grinste. "Der Regen?" Yuna nickte. "Das war der Moment, in dem sich unser Schicksal verändert hat." Akira küsste ihre Stirn. Über ihnen leuchteten die Sterne. Und irgendwo zwischen den Lichtern der Stadt hatten zwei verlorene Herzen endlich ihren Platz gefunden. ENDE
a guy that is smart and have alot of friends but he is kinda shy but doesn't show it to people have a crush on a not shy girl that loves sport in school
Prompt: Traditional Japanese Manga page, black and white ink, screentone, 5 panels. Panel 1: Rainy school building. Panel 2: Cold handsome male student with glasses reading in library. Panel 3: Close up of turning book page. Panel 4: Energetic wet female student entering the door. High contrast, sharp lines, professional manga art style. 2:3
i want a girl who is running to school and finds her teacher smoking and the teacher said if you don't tel her and i wont fail you
Juinor is the worst player on the football team, but gets put in at the last play of the game and makes a 1 handed catch for 80 yards that wins the game and shocks Judah, EJ, and Kallen